Kerstmis

In Vlissegem wordt er naar de kerstmis gegaan.
Kobe is er braaf. Er wordt goed gezongen, maar zelf
zingt hij gelukkig niet.
Hij kijkt verwonderd rond, en kijkt verwonderd op
als de zingende stemmen uit de luidspreker
boven zijn hoofd komen.



Het kindje Jezus ligt braafjes in zijn kribbe,
zoals Kobe tot een tijdje geleden zelf nog.
Geen echte os. Geen echte ezel weliswaar.
Dat is voor volgend jaar.
Dan gaan ze naar de middernachtmis
in een polderdorp waar er
aan levende kerststaldieren geen gebrek is -
al zouden de drie ezels van Kobe er evengoed
voor kunnen dienen: eentje als echte ezel,
eentje verkleed als os, een laatste als arm schaap!

Na de mis houden de twee opa's neuriërend
een primitieve zangstonde.
Kobe kijkt hen verwonderd aan,
maar na een tijdje begint hij mee geluidjes uit te stoten.
Een soort primitief zingen, ja,
maar beloftevol, zou ik zeggen.
Je hoort nog geen engelen zingen
zoals in het lied van de herderkens lagen bij nachte,
maar toch, een zangsessie om over te doen.
Blijven oefenen dus!
Zingen verenigt!