Is dit een fjordenpaard? Papa peerdepiet
zal het aan Kobe allemaal wel haarfijn
uit de doeken doen, later.
Dit soort paard en dat soort koe,
dit soort gehinnik en dat soort geboe.
Nu schrapen de paardjes nog met
wat lange tanden het koude wintergras
van de lichtbevroren bodem.
Sneeuw ligt er ook,
maar gelukkig zit Kobe
nog warmpjes
in de buik van mama.
Wachten tot de winter weg is,
liever met de lente mee het leven in.
Maar voorlopig liggen
de grachten om de dorpjes in de buurt
ook nog half toegevroren, in winterslaap.
De knotwilgen steken hun kale armen
wat kouwelijkjes in de blauwe lucht.
De pauwen in de tuin van de thuis
van de toekomstige Kobe
zijn ook zo glanzend azuurblauw.
Ze hebben hun mooiste verenpak
al aangetrokken,
in afwachting van de lente,
in afwachting van het eerste bezoekje
van hun toekomstig vriendje, Kobe.
Ze hebben hun kroontjes
parmantig op het hoofd,
ze zitten turend en rondglurend
op hun stokken.
Ze roepen al, de pauwen, van
'gauw, gauw - kom, kom!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten